Άνθρωποι...

Τι παράξενα όντα που μπορεί να είναι τελικά;! Κάθε φορά δεν μπορείς να έχεις μάθει από την προηγούμενη...Κάθε φορά είναι καινούρια,διαφορετική...Εξάλλου αν ήταν κι όλες ίδιες θα βαριόμασταν.Και τι δηλαδή;Προτιμάμε τον πόνο από τη βαρεμάρα;!
Η ζωή είναι ωραία.Κατέληξα, λοιπόν, σε αυτό το αισιόδοξο -υπερβολικά αισιόδοξο για τα δικά μου δεδομένα- συμπέρασμα μετά από ένα μήνα και διπλής δουλειάς.Και σήμερα κατάλαβα πως όλα γίνονται για να καλύψουν άλλα κενά.Δεν μπορώ την ηρεμία γιατί δε θέλω να σκέφτομαι.Ό,τι με πληγώνει κι ό,τι με γυρνάει πίσω.Δεν μπορώ να πω ακριβώς ότι βαρέθηκα,απλά επιτέλους μου δίνω χώρο.Κάντε το!Είναι απαραίτητο.
Φίλοι;Η ζωή είναι μισή χωρίς αυτούς.Κι αν ζεις ζωή μισή;Αν κανονίζεις σωστά το πρόγραμμά σου,ούτε που το καταλαβαίνεις.Αν κανονίσεις σωστά το πρόγραμμά σου δε ζεις,καν.Κι εκείνοι που δεν είναι καν φίλοι σου αλλά απλά γνωστοί σου,είναι εκείνοι που βρίσκονται στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής σου δίπλα σου.Γιατί άραγε;Πώς επιλέγουμε έτσι τους φίλους μας;Ή είμαι μόνο εγώ;Και γιατί φεύγουν χωρίς εξηγήσεις;
Ένα γιατί κι αυτό κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει.Πολύπλοκες σκέψεις.Πολλές φορές όταν μετατρέπουμε σκέψεις και συναισθήματα σε λέξεις χάνουν την αξία τους,το νόημά τους.Κι όλα αλλάζουν.Γίνονται αστεία,ψεύτικα.Γιατί;Πάλι αναπάντητο.
Μα πώς έγινε έτσι ο κόσμος;Ο ξένος να σε ξέρει καλύτερα από οικογένεια και φίλους.Γλυκά μου γνωστά άτομα συγγνώμη αν το ξεχνώ αλλά σας ευχαριστώ.
Καιρό μετά την τελευταία ανάρτηση με ένα γλυκανάλατο κείμενο.Το βράδυ που δεν έχω φορτωμένο πρόγραμμα σκέφτομαι.Κι η σκέψη οδηγεί αλλού.Αυτή η καρδιά.Πόσα μπορεί να νοιώθει και να θυμάται.Τόσα πολλά.Ποτέ δεν ξεχνά.Ποτέ.Μεγάλη λέξη.
Δεν έχω ξεχάσει.Απλά μάλλον κουράστηκα να πονάω και πάτησα την "Παύση" έτσι να δώσω κι εγώ ένα κάτι σε μένα.Εγωιστικό;Όπως το πάρει κανείς.Και ποιος μπορεί να κρίνει τον άλλον για τα συναισθήματα;Τα βιώματα;Πώς;
Φίλοι,Αγάπη,Έρωτας,Ενθουσιασμός.Σα μικρά παιδιά ευτυχισμένα στο λιβάδι με τα λουλούδια.Μύρισέ τα.Μοσχοβολάνε.Έτσι να απολαμβάνεις τη ζωή πάντα.

Αίγιο, Αίγιο, Αίγιο...

Οι πρώτες διακοπές με μόνη παρέα τη μία κολλητή μου και μία φίλη μας έφτασε…Μετά από ένα κουραστικό διάστημα 5 βδομάδων αμέσως μετά το τέλος των εξετάσεων του σχολείου με θερινά μαθήματα-προετοιμασία για τη δύσκολη χρονιά που έπεται –ουφ μεγάλη πρόταση!- καταφέραμε να κανονίσουμε να πάμε κι εμείς για λίγη ξεκούραση. Και ποιο άλλο φυσικά θα ήταν το πρώτο μέρος που θα πρότεινα; Αίγιο! Η πόλη από την οποία κατάγομαι από μάνα και πατέρα. Πιο παλιά μπορώ να πω δεν ήμουν τόσο κολλημένη αλλά πλέον έχω τρελαθεί. Τόσο που παρ’ όλο που είμαι παιδί της μεγαλούπολης θα μπορούσα να μείνω σε μία μικρότερη πόλη με σχεδόν 30.000 κατοίκους.

Εν πάση περιπτώσει μπορώ να πω ότι είδα μία εντελώς διαφορετική όψη του Αίγιου, το οποίο μέχρι πρότινος απολάμβανα μόνο μέχρι μία πλατεία με τη γιαγιά μου. Δε λέω, καλή η βόλτα αλλά όχι πλέον για μένα. Και δεν είδαμε μόνο το Αίγιο αλλά και την Πάτρα την οποία είχα να επισκεφτώ από μικρό παιδάκι.

Τελικά όσο χαλαρό κι αν σ’ αφήνουν μέσα στην πόλη τίποτα δε συγκρίνεται με τις διακοπές με φίλους! Κάναμε τα μπανάκια μας, κάναμε τη βόλτα μας κι από τη γιαγιά που ήταν στο ένα σπιτάκι κι είδα και την αδυναμία μου! Το πόσο χάρηκα που είχα όλους όσους τρελαινόμουν για την πάρτη τους δίπλα μου δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις! Κι είχα καιρό να περάσω τόσο όμορφα! Περιστασιακά υπάρχουν τέτοιες όμορφες στιγμές αλλά αυτό μόνο, στιγμές. Μαζί τους πέρασα μέρες ολόκληρες αφήνοντας το μυαλό μου να ταξιδέψει όπου και το σώμα μου. Από παραλία σε παραλία κι από κέντρο διασκέδασης σε κέντρο διασκέδασης. Χωρίς να σκέφτομαι περιττά πράγματα που ήξερα πως θα μου χαλούσαν τη διάθεση.

Κι όχι τόσο επειδή είναι αυτά καθαυτά άσχημα αλλά επειδή η ανάμνησή τους προκαλεί έναν πόνο. Έναν πόνο που τις περισσότερες φορές είναι αβάσταχτος! Κι όμως εκείνες ήταν εκεί, δίπλα μου ακριβώς να μου χαμογελάνε και να μου θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι το χαμόγελο το δικό τους κι εκείνες οι ίδιες μαζί μου!

Γύρισα στο σπίτι στην Αθήνα κυριολεκτικά ένα μετακινούμενο πτώμα. Έπεσα, κοιμήθηκα, ξεκουράστηκα κι έπειτα την επομένη σηκώθηκα κι άρχισα να αναπολώ στιγμές! Ήθελα τόσο πολύ να μην ξυπνούσα το επόμενο πρωί στο κρεβάτι μου αλλά στο Αίγιο ξέροντας πως οι φίλες μου βρίσκονταν στο διπλανό δωμάτιο.

Όμως κάθε καλό κάποια στιγμή τελειώνει. Έτσι κι αυτό έλαβε το τέλος του. Όχι όμως ένα άσχημο τέλος που δε θες να το θυμάσαι αλλά ένα τόσο αξιομνημόνευτο και αξιοθαύμαστο τέλος! Που ήταν δυστυχώς ή ευτυχώς η αρχή για κάτι σχετικά καινούριο και πολύ δύσκολο…Τις εξετάσεις του Μαΐου.

Οι μπαταρίες φορτίστηκαν τα σώματα πήραν δυνάμεις κι είμαστε πλέον έτοιμες όλες για την επανένταξή μας στο χώρο που δε θα είμαστε για πολύ ακόμα αν παλέψουμε φέτος (εγώ και η κολλητή μου γιατί η άλλη κοπέλα είναι ένα χρόνο μικρότερη)!

Ελπίζω σ’ αυτές τις όμορφες αναμνήσεις κι όσες ακόμα έπονται και μου προκαλούν χαμόγελα! Ευχαριστώ εκείνες που ήταν εκεί, δίπλα μου όταν τις χρειαζόμουν περισσότερο, ακόμα κι αν αυτές δεν το ήξεραν-θυμόντουσαν. Και «πολεμάμε» φέτος για να έχουμε ακόμα περισσότερο καιρό στη διάθεσή μας του χρόνου για παρόμοιες ή κι ακόμα καλύτερες διακοπούλες!

Αφέλεια...

Ο κ.Μπαμπινιώτης ορίζει ως αφέλεια και την έλλειψη κριτικής ικανότητας, την ευπιστία. Θα μπορούσα ίσως να δώσω σε αυτόν τον ορισμό μία προέκταση. Είναι η τάση να τρώμε συνεχώς το κεφάλι μας. Κι αυτό γιατί μπορεί μεν να έχουμε πάρει μία κάποια απόφαση μία φορά και αυτή να έχει μία κάποια κατάληξη. Αν αυτή η κατάληξη, όμως, δεν είναι η επιθυμητή δεν προσπαθούμε συχνά να την αλλάξουμε. Κι αυτό όχι τόσο επειδή δεν επιθυμούμε το καλύτερο για εμάς. Όμως ενστικτωδώς πολλές φορές πιστεύουμε πως τα πράγματα θα καλυτερέψουν. Κάτι σαφώς –επιεικώς- βλακώδες.

Πολλές φορές επίσης τείνουμε να πιστεύουμε πολύ εύκολα όλα όσα οι άλλοι μας λένε. Κι αυτό όχι για συγκεκριμένα θέματα αλλά γενικά. Από την άλλη βέβαια υπάρχουν και φορές που ίσως φτάνουμε στο άλλο άκρο. Εκεί όπου βλέπουμε τα πάντα με καχυποψία. Δε δεχόμαστε ούτε το πιο καλοδιάθετο σχόλιο από όποιον κι αν αυτό προέρχεται. Ίσως, βέβαια, να μην το κάνουμε κι επίτηδες. Είναι φορές που το επιβάλλουν οι καιροί στους οποίους είμαστε αναγκασμένοι να επιβιώσουμε με αποτέλεσμα όλες αυτές τις συμπεριφορές που για κάποιους είναι αυτονόητες ενώ για κάποιους άλλους είναι αδιανόητες.

Όσο όμως κι αν θέλουμε να κοιτάζουμε κάποιες καταστάσεις -που εμείς αναγκάζουμε τον εαυτό μας- με καχυποψία δεν τα καταφέρνουμε. Θα μου πείτε είναι ανάλογα το χαρακτήρα του καθενός. Και θα συμφωνήσω. Όμως δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος πάνω σε αυτόν τον κόσμο που ακόμα και στο άπειρο βάθος του συναισθηματικού του κόσμου να μην έχει το παραμικρό συναίσθημα. Σε ό, τι κι αν αφορά αυτό. Τουλάχιστον από ό, τι έχω καταλάβει από τη μέχρι τώρα ζωή μου.

Αυτό που θέλω από την αρχή αυτού του άρθρου να πω είναι πως υπάρχουν καταστάσεις στις οποίες ελπίζουμε. Είτε για να ξεφύγουμε από άλλες, είτε ότι θα μας προσφέρουν κάτι καινούριο, είτε απλά επειδή θέλουμε η ζωή μας να έχει συνεχώς “suspense”. Κάθε αιτία μπορεί να φαίνεται χαζή σε κάποιους και αυτονόητη σε κάποιους άλλους.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε ποτέ να προβλέψουμε τι μας επιφυλάσσει η μοίρα. Τουλάχιστον όχι στην ηλικία τη δική μου. Είμαστε ακόμα πολύ μικροί για να μπορούμε να καθορίζουμε τις καταστάσεις. Ίσως και να τις βιάζουμε. Όταν όμως μεγαλώνουμε οι συνθήκες αλλάζουν, το ίδιο κι εμείς και ο τρόπος που σκεφτόμαστε και παίρνουμε την όποια απόφαση αφορά στη ζωή μας. Οι καταστάσεις μπορεί να αλλάζουν όμως εμείς θα έχουμε τη δυνατότητα να παραμείνουμε και να προσαρμοστούμε με τα ίδια δεδομένα εκεί που ήμασταν. Για καλύτερα ή χειρότερα.

Αφέλεια…την ένιωσα ιδιαίτερα αισθητά κατά τη διάρκεια του χρόνου που πέρασε. Και πέρασε δυστυχώς ανεκμετάλλευτος… Ή ίσως όχι και τόσο… ποιοτικά πήρα γνώσεις. Κάτι για το οποίο διψάω και χαίρομαι για αυτό. Γιατρεύτηκα, ίσως ελάχιστα αλλά καλύτερο αυτό από το καθόλου! Επίσης, αυτό που εγώ θεωρώ σημαντικότερο είναι πως ξεκαθάρισα τα άτομα που θέλω να στέκονται δίπλα μου. Έδωσα σημασία στους φίλους μου και τους έβαλα πάνω από τον καθένα και το καθετί αλλά έκανα και το ξεσκαρτάρισμά μου χάρη στη διορατικότητα των ατόμων που έχω δίπλα μου και χάρη στο παραμερισμό των οποιονδήποτε συμπαθειών προς το πρόσωπο συγκεκριμένων ατόμων που τελικά με οδήγησε στο να δω πόσο αφελής υπήρξα όλον αυτόν τον καιρό. Χαίρομαι. Όχι που έχασα μία φίλη. Αλλά που μπήκε στη ζωή μου και ήταν δίπλα μου όταν την χρειάστηκα.

Όμως η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλάμε δίπλα σε άτομα ιδιοτελή και κουτοπόνηρα. Δε μετανιώνω για καμία από τις μέχρι τώρα επιλογές μου. Κι αυτό είναι κάτι το οποίο με χαροποιεί ιδιαίτερα! Λοιπόν, σκοπός μου από δω και πέρα θα είναι να μη φτάνω στα άκρα! Κανείς δεν πρέπει! Δε θεωρώ πως το να παραβλέπουμε τα προφανή είναι καλό. Αλλά από την άλλη ίσως κάποιες φορές είναι αυτό που πρέπει να γίνει. Φυσικά μέσα στα επιτρεπτά πλαίσια. Δε ζούμε σε καμία ουτοπία κι επομένως δε γίνεται να περιμένουμε τα συναισθήματα των άλλων να είναι αγαθά. Αυτό θα ήταν επίσης αφέλεια. Κι αν δε μας αρέσει αυτό δεν έχουμε παρά να τα υπομείνουμε ή να αντισταθούμε. Η επιλογή είναι στην ιδιοσυγκρασία του καθενός.