Βράδυ Ανάλυσης ΙΙ

Είσαι τελικά ο μοναδικός μου φίλος. [πόσο πιο αντικοινωνική πλέον; προβλήματα και υπολογιστής; ωραία έχω καταλήξει] Κάθε που έχω πρόβλημα μόνο εσύ μου παρέχεις τη δυνατότητα να μιλήσω. Να διώξω τη θλίψη, το μεγαλύτερο μέρος της έστω, από μέσα μου. Πες μου γιατί;

Αύριο γράφω Ανάλυση. Δεν έχω διαβάσει. Δεν έχω καν όρεξη να πάω. Δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Ίσως να αφοσιωθώ στο επόμενο μπας και περάσω τίποτα. Έχει δίκιο. Πηγαίνω σε κάθε μάθημα κι έχω περάσει πιθανώς 1 ή 2 μαθήματα.

Είναι αλήθεια αν και με πληγώνει. Αλλά έτσι γίνεται με την αλήθεια. Μας πονάει όταν την ακούμε. Από την άλλη αν πονάει γιατί ο άλλος να την επισημαίνει; Ενώ εγώ προηγουμένως έχω εκφράσει τον προβληματισμό μου. Σε όλους τους. Προσπαθώ διακαώς να βρω λύση και δεν ξέρω τι να κάνω. Κουράστηκα και θέλω να τα παρατήσω. Τυπική Κατερίνα. Όλο κάνω πίσω μόλις βρω τα δύσκολα. Πώς γίνεται πάλι;

Νοιώθω λίγη απέναντί σου! Δεν νομίζω να το έχω αναφέρει ποτέ. Ανησύχησες λες για μένα. Δεν έχω όρεξη να μιλήσω σε κανέναν. Και με σένα που πιέζομαι εσύ μου ομορφαίνεις όλο και πιο πολύ τη μέρα. Την καρδιά μου. Μονίμως υποτιμάς τα προβλήματα των άλλων. Έχουμε διαφορετική άποψη πάνω στο θέμα οπότε μου βγάζει λογική. Όμως ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑΤΙ;

Αν σου έχω κάνει τόσο κακό γιατί ακόμα μου μιλάς; Για να με πονέσεις; Να με εκδικηθείς; Δεν είσαι έτσι. Εγώ λες είμαι. Ναι είμαι και προσπαθώ να το διορθώσω. Βασικά κάνω αυτό που θεωρώ πιο σωστό εκείνη την ώρα γι’ αυτό και δε θέλω να μετανιώνω. Γιατί και το χρόνο πίσω να μπορούσα να γυρίσω πάλι το ίδιο θα επέλεγα. Γιατί τελευταία σκέφτομαι τόσο πολύ πριν κάνω και πω το οτιδήποτε που έχω κουραστεί. Θέλω το χώρο μου και το χρόνο μου. Είπες κι είχες δίκιο, και το είπε κι εκείνη οπότε είναι πλέον αδιαμφισβήτητο, όποιος μείνει δίπλα σου τώρα είναι αυτός που σε αγαπάει πραγματικά. Κι όσο με βλέπεις να μένω τόσο νομίζω πως κάνεις πράγματα για να με διώξεις. Για να με δοκιμάσεις. Για ποιον άλλο λόγο; Πραγματικά το έχω απορία! Αν σε έχω πληγώσει τόσο διώξε με. Πες μου να φύγω. Δικαιολογίες του κώλου λέει. Μόνο που δε με ονομάσανε. Έχω φερθεί πολύ σκάρτα. 

Δεν έχω κρατήσει τίποτα. Ούτε καν πολύ. Κι ό,τι μου έχει μείνει λες και προσπαθώ μετά μανίας να το διώξω. Να το πονέσω και να φύγει. Περιμένω από τους άλλους να είναι τέλειοι τη στιγμή που εγώ δεν έχω τίποτα. Λέει εκείνη πως νοιώθει λίγη για την αγάπη της. Κι εγώ έτσι νοιώθω για εκείνη. Γιατί; Αντικειμενικά… όλο αντικειμενικά τα αναφέρω πλέον. Λες κι έχω να κάνω με πράγματα κι όχι με ανθρώπους και συναισθήματα.

Σήμερα αφιέρωσε τον Ύμνο της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου στο Χρήστο. Εκείνος λέει, όπως και η Μ. και η κυρία Σ. μόνο το αξίζουν. Γιατί μιλάει για ιδανική αγάπη. Γιατί είναι ύμνος. Κι όταν εμένα δε με εκφράζει είμαι κακιά. Λέει εκείνοι δεν μπορούν να κάνουν κακό σε άλλους όχι γιατί δεν μπορούν αλλά γιατί δε θέλουν. Είναι ότι θα έρθει σε αντίθεση με τον εαυτό τους.  Παραθέτω το αντίστοιχο μεταφρασμένο κομμάτι(ούτε τη λέξη δε βρίσκω):

«Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.»

Όταν όμως εγώ ανέφερα πως δε με εκφράζει μόνο που δε μου επετέθη. Ο λόγος της ήταν συνεχώς επικριτικός. Αν και μου έστειλε λέει γιατί ανησύχησε. Παράλληλα βρήκα και αυτό το ποίημα του Σεφέρη – αγαπημένος:

Ένα πράγμα με πείραξε,με πλήγωσε βαθιά
μέσα στο γράμμα σου.
Πώς μπόρεσες, έπειτα από τόση αγάπη,
να αισθανθείς ξαφνικά μόνη σου.

Aυτό το “μόνη μου έπρεπε” είναι κάτι,
πώς να το πω, που με ατιμάζει.
Όταν αγαπά κανείς και δεν έχει τον
άνθρωπο του,πρέπει να βρεί τρόπο να
μην ξυπνά ποτέ του.

Έίμαι πονεμένος σ’ όλες τις μεριές
και στο σώμα και στο πνεύμα.
Δεν μπορώ να κάνω έναν συλλογισμό
στοιχειώδη χωρίς να ρθεις ξαφνικά
να τον κόψεις.

Σου είπα ένα σωρό πράγματα, αλλά εκείνο
που ήθελα να πω και μ έκανε να μουντζουρώσω
τόσο χαρτί δεν το είπα:
είναι σκληρή η ζωή χωρίς εσένα και άδικη.

~ Γιώργος Σεφέρης

Κι αναρωτιέμαι πάλι εγώ, μήπως είμαι εγώ πολύ αυστηρή ή απόλυτη με τους άλλους και υπερβολική με τα συναισθήματά μου; Η απλά είναι ένα ποίημα με το οποίο δε συμφωνώ;

Λέει την ένοιωθε ακριβώς. Καταλάβαινα κι εγώ ακριβώς, θυμόμουν σκηνικό στο ποίο αναφερόταν σιωπηρά. Την έχω πληγώσει πολύ. Αλλά θα μπορούσε να μην αναιρεί αυτά που λέει πως πιστεύει.

Δεν έχω κουράγιο καν να διαβάσω…

Κι ο Χρήστος λέει όταν με είδε με την Ι. να μιλάμε του βγάζαμε πολύ καλή αύρα. Θέλω να ελπίζω. Θέλω να νοιώσω ξανά. Ότι υπάρχει η λέξη φίλος. Η λέξη νοιάζομαι κι ενδιαφέρομαι. Ακούω και συμβουλεύω χωρίς να υπάρχει κάτι κακό πίσω από τις λέξεις.

Φιλία…

Κόσμος…

Κι ένα τεράστιο εγώ που θέλει άμεσα σμίκρυνση.

 Καλό βράδυ. Καλό ξημέρωμα με μια πιο ζωντανή καρδιά. [όλο προβλήματα,ναι, αλλά...]

Άνθρωποι...

Τι παράξενα όντα που μπορεί να είναι τελικά;! Κάθε φορά δεν μπορείς να έχεις μάθει από την προηγούμενη...Κάθε φορά είναι καινούρια,διαφορετική...Εξάλλου αν ήταν κι όλες ίδιες θα βαριόμασταν.Και τι δηλαδή;Προτιμάμε τον πόνο από τη βαρεμάρα;!
Η ζωή είναι ωραία.Κατέληξα, λοιπόν, σε αυτό το αισιόδοξο -υπερβολικά αισιόδοξο για τα δικά μου δεδομένα- συμπέρασμα μετά από ένα μήνα και διπλής δουλειάς.Και σήμερα κατάλαβα πως όλα γίνονται για να καλύψουν άλλα κενά.Δεν μπορώ την ηρεμία γιατί δε θέλω να σκέφτομαι.Ό,τι με πληγώνει κι ό,τι με γυρνάει πίσω.Δεν μπορώ να πω ακριβώς ότι βαρέθηκα,απλά επιτέλους μου δίνω χώρο.Κάντε το!Είναι απαραίτητο.
Φίλοι;Η ζωή είναι μισή χωρίς αυτούς.Κι αν ζεις ζωή μισή;Αν κανονίζεις σωστά το πρόγραμμά σου,ούτε που το καταλαβαίνεις.Αν κανονίσεις σωστά το πρόγραμμά σου δε ζεις,καν.Κι εκείνοι που δεν είναι καν φίλοι σου αλλά απλά γνωστοί σου,είναι εκείνοι που βρίσκονται στις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής σου δίπλα σου.Γιατί άραγε;Πώς επιλέγουμε έτσι τους φίλους μας;Ή είμαι μόνο εγώ;Και γιατί φεύγουν χωρίς εξηγήσεις;
Ένα γιατί κι αυτό κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει.Πολύπλοκες σκέψεις.Πολλές φορές όταν μετατρέπουμε σκέψεις και συναισθήματα σε λέξεις χάνουν την αξία τους,το νόημά τους.Κι όλα αλλάζουν.Γίνονται αστεία,ψεύτικα.Γιατί;Πάλι αναπάντητο.
Μα πώς έγινε έτσι ο κόσμος;Ο ξένος να σε ξέρει καλύτερα από οικογένεια και φίλους.Γλυκά μου γνωστά άτομα συγγνώμη αν το ξεχνώ αλλά σας ευχαριστώ.
Καιρό μετά την τελευταία ανάρτηση με ένα γλυκανάλατο κείμενο.Το βράδυ που δεν έχω φορτωμένο πρόγραμμα σκέφτομαι.Κι η σκέψη οδηγεί αλλού.Αυτή η καρδιά.Πόσα μπορεί να νοιώθει και να θυμάται.Τόσα πολλά.Ποτέ δεν ξεχνά.Ποτέ.Μεγάλη λέξη.
Δεν έχω ξεχάσει.Απλά μάλλον κουράστηκα να πονάω και πάτησα την "Παύση" έτσι να δώσω κι εγώ ένα κάτι σε μένα.Εγωιστικό;Όπως το πάρει κανείς.Και ποιος μπορεί να κρίνει τον άλλον για τα συναισθήματα;Τα βιώματα;Πώς;
Φίλοι,Αγάπη,Έρωτας,Ενθουσιασμός.Σα μικρά παιδιά ευτυχισμένα στο λιβάδι με τα λουλούδια.Μύρισέ τα.Μοσχοβολάνε.Έτσι να απολαμβάνεις τη ζωή πάντα.

Ετών 16,5...

Μέσα σε διάστημα 2 μηνών η ζωή μου έχει πάρει μία τροπή που ποτέ δε θα φανταζόμουν πως υπήρχε περίπτωση να γίνουν έτσι τα πράγματα…Κι από πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω;
Λέω να ξεκινήσω από το πιο δυσάρεστο με σκοπό να αφήσει αυτό το κείμενο μία γλυκιά υφή στο μυαλό των αναγνωστών. Μία φίλη έφυγε. Ξεχωριστός άνθρωπος με τον δικό του τρόπο. Έφυγε από τη ζωή μου μετά από επιλογή της. Μου στάθηκε σε στιγμές που δε θα μπορούσε κανείς άλλος να μου σταθεί καλύτερα. Με είδε να είμαι στην πιο χάλια κατάσταση που έχω υπάρξει και παρά ταύτα έμεινε δίπλα μου να μου συμπαρασταθεί! Και θα μου πείτε πού είναι το αρνητικό…Το αρνητικό είναι πως προτίμησε να θέσει σε κίνδυνο -και εν τέλει σε διάλυση- τη φιλία μας. Μία κοπέλα με την οποία γνωριζόμαστε από το δημοτικό μπήκε στην παρέα μας και κατά την φίλη μου στάθηκε εμπόδιο ανάμεσά μας και μας «χώρισε»…Και προτίμησε να το κρατήσει μέσα της για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, ικανό ώστε να μην της αφήνει περιθώρια για την όποια πιθανή «επανασύνδεση»…Γενικά δεν το έχω στο αίμα μου να ανοίγομαι εύκολα σε ανθρώπους. Να κάνω πολλές καινούριες γνωριμίες και παρέες ναι, αλλά όχι τόσο να ανοίγομαι…Κι εκείνη είχε καταφέρει να με κάνει να την εμπιστευτώ. Φυσικά και δεν μετανιώνω για ό, τι της είπα ούτε όσα έκανα με εκείνη ή για εκείνη. Έχει από τη φύση της την υπερβολή και παρά τις όσες συζητήσεις που έχουμε κάνει δεν έχω καταφέρει να την πείσω για τη σημασία που έχει στη ζωή μου. Φίλοι έρχονται και φεύγουν…Και καιρός είναι νομίζω να το αποδεχτώ!
Κάτι το ουδέτερο που συνέβη ήταν εκείνος. Ο ερχομός του και μετά από ελάχιστο διάστημα η φυγή του. Δεν ξέρω πώς ακριβώς πρέπει να το αποκαλέσω αυτό που έγινε. Αν ήταν άραγε αφέλεια ή αν προσέκρουσα με ιδιαίτερα μεγάλη ταχύτητα πάνω σε τοίχο από τσιμέντο στην προσπάθειά μου να βρω κάτι προκειμένου να καλύψω κάτι άλλο. Το αποτέλεσμα όπως και να ‘χε ήταν το ίδιο. Εκείνο που ένα κοριτσάκι νομίζει πως ένα αγόρι είναι το τέλειο και αποδεικνύεται πως ήταν όλα στο μυαλό του. Πως τελικά δεν ήταν τίποτα παραπάνω από το πώς ήθελα εγώ να βλέπω τον άλλον κι όχι πώς ήταν στην πραγματικότητα. Όποια κι αν ήταν η αιτία –ή τα αίτια- που με οδήγησαν στην έκβαση που επήλθε χαίρομαι. Διότι καλό το να έχεις κάποιον που ξέρεις πως θα σε στηρίξει, που ξέρεις πως θα είναι κοντά σου ανά πάσα στιγμή αλλά όχι όταν αυτό είναι μόνο αυτό που θες και δεν αντεπεξέρχεται στην πραγματικότητα!
Και το καλύτερο από όλα! Εκτίμησα τους φίλους μου! Απέκτησα νέους και κατανόησα σε βάθος τι πάει να πει να έχεις κολλητούς πραγματικούς! Να σε στηρίζουν σε κάθε σου απόφαση και να περνάς καλά ακόμα κι αν είσαι χάλια ψυχολογικά! Ένιωθα γεμάτη κάθε μέρα κι ακόμα έτσι νιώθω! Δε με νοιάζει να βρω και να ξεχωρίσω ποιος από όλους είναι το μαγικό συστατικό! Μάλλον όλοι τους! Το μόνο που με νοιάζει είναι πως κάθε φορά που συναντιόμαστε νιώθω να είμαι σε έναν επίγειο παράδεισο και πολύ χαίρομαι για αυτό! Και επιτέλους είδα τι σημαίνει φιλία! Είδα τι είναι να έχεις πραγματικούς φίλους! Και μετά από όλα αυτά αποφάσισα και υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως τους φίλους μου θα τους έχω πάνω από όλους και από όλα! Όποιος κι αν μπει στη ζωή μου εκείνοι θα είναι πάντα προτεραιότητά μου! Η φιλία είναι αξία ιερή! Κι όποιος την βρει στον κόσμο που ζούμε είναι, το λιγότερο, τυχερός! Και χαίρομαι που έχω αυτήν την τύχη!
Λοιπόν, ακόμη κι αν πλησιάζω τα 17 κι είμαι ακόμα πολύ μικρή για να έχω ήδη φτάσει στα πορίσματά μου μπορώ να πω πως κάποια πράγματα τα έχω καταφέρει και νιώθω ιδιαίτερα περήφανη για αυτά! Είδα πως για τους φίλους μου και για τα σημαντικά για εμένα άτομα μπορώ να δώσω τα πάντα σε σημείο που να τα εκτιμήσουν. Θα λυπηθώ αν γίνει το αντίθετο αλλά τι να κάνουμε. Η ζωή είναι άδικη. Και μπορεί αυτή η έκφραση να φαίνεται υπερβολικά τυπική από ένα άτομο 16,5 ετών αλλά έχω ζήσει αυτά τα 16,5 χρόνια και πάλι καλά κάτι έχω μάθει. Και πιο πολύ από όλες τις γνώσεις που πήρα χαίρομαι που ξέρω τι πάει να πει να έχεις φίλους, να περνάς καλά και να ξέρεις πως ό, τι κι αν γίνει αύριο εσύ το βράδυ που περνά θα είσαι τέλεια! Με τους φίλους σου! :)